Klaus Nomi - urodził się 24 stycznia 1944 roku w Immenstadt. Ta data nie jest tak do końca pewna gdyż Klaus otaczał sie nimbem tajemniczości. Jego prawdziwe imię i nazwisko brzmiało Klaus Sperber. Wychowywał się jako półsierota gdyż jego ojciec zmarł na grypę podczas II wojny światowej. Klaus wiele fantazjował na temat swojej przeszłosci tak więc wszelkie informacje zamieszczone tutaj mogą byc jedynie częścią owej legendy. Jedno co jest pewne to to, że miał niesamowicie szeroką skalę głosu - od kontratenoru do barytonu. Początkowo uczył się zawodu dyrygenta. Szeroko uzdolniony muzycznie próbował dostać się do berlińskiej Niemieckiej Opery Narodowej. Podobno po jego występie padło stwierdzenie że jego talent wystarczy "jedynie do śpiewania w domu przy rodzinnym fortepianie - i do niczego więcej".Tak więc drogę na operowe sceny miał w Niemczech zamkniętą. Śpiewania uczył się więc z płyt Marii Callas - która z resztą uwielbiał. Jeśli słuchał płyt na przykład Elvisa - próbował śpiewać jego piosenki jak arie operowe. Nauczyciele w konserwatorium nie potrafili tego zrozumieć, że ktoś chce śpiewać piosenki estradowe jako arie, dlatego też i z nauką w konserwatorium musiał się pożegnać. Występował za to jako Drag Queen w berlińskich klubach gejowskich. Trwało to przez parę lat. Ktos zaproponował mu aby udał się do USA, by właśnie tam "podbić świat".

W 1973 roku wyjechał do Nowego Jorku i tam w dzien pracował jako "pastry chef" - czyli facet od produkcji ciast w jednej z cukierni mieszczącej się w World Trade Center a nocami udzielał sie jako wokalista w klubach muzycznych.

W połowie lat siedemdziesiątych Nowy Jork był mekką dziwaków i freaków z całego świata. Tutaj skupiały się najciekawsze zjawiska artystyczne, muzyczne, społeczne które później promieniowały na cały świat. Początek ery disco, stolica hedonizmu i dobrej zabawy. Rodził się pop art. Andy Warchol ze swoja fabryką rewolucjonizował pojęcie sztuki, rodziły się pierwociny muzyki zwanej później nową falą. Velvet Undeground, Stooges, Iggy Pop - właśnie wtedy kształtowały się osobowości późniejszych kreatorów rzeczywistości. Klaus idealnie wpasował się w ów świat. Początkowo troche krępowała go ta szalona różnorodność ale po jakims czasie stwierdził, że nie ma to żadnego znaczenia. Nie ważne było jak ale co chce się przekazać...

I tak oto narodził się Klaus Nomi. Klaun - postać z teatru kabuki z wapienną, pozbawioną mimiki twarzą - w ekspresjonistyczno - futurystycznych kostiumach. Połączenie nowej fali, początków muzyki New Romantic i operowego głosu zbliżonego do quasi kabaretu, z ruchem scenicznym, światłami i scenografią. Jakby żywcem przeniesiony z z Berlina końca lat dwudziestych i początku trzydziestych.

Jego prawdziwym zauważonym przez świat East Village debiutem był udział w New Wawe Vandeville Show - cyklicznym programie gdzie prezentowały się "nowe talenty". Zszokowana publiczność nie mogła uwierzyć, że wykonawca porusza się w takich rejestrach głosowych i sądziła że głos jest nagrany na taśmie i przetworzony w studiu.
W dodatku wykonywał on na przemian szalenie trudne arie operowe z dyskotekowo kosmicznymi melanżami muzycznymi.

W jedną noc nikomu nie znany kiepski cukiernik stał sie niekwestionowanym królem nowej fali. Otoczył się grupą scenografów, artystów mody, aranżerów, którzy stworzyli produkt który nazywał sie Klaus Nomi. Przy okazji sam zaczął lasnować i odkrywać inych artystów, którzy z nim współpracowali. Choćby Jean Micheal Basquitat, John McLaughlin i Joe Arias. Ten ostatni stał się równiez jego partnerem życiowym.

Jego występy stawały się coraz bardziej prowokacyjne. W Kansas City zaangażowano panienki go - go, zespół i on pomalowali twarze na zielono, a Klaus w zielonym hełmie i kalesonach na początek zaśpiewał niesamowitą przeróbkę "The Twist" Chubby Checkera a potem wykonał w bardzo gejowski sposób "Falling In Love Again" - utwór śpiewany pierwotnie przez Marlene Dietrich. Potem kilka trudnych arii operowych, zatańczył taniec robota - jakby pierwowzór dzisiejszego Break Dance, a panienki i kilku zaproszonych gości rozbierało się do naga. Publika zbierała szczęki z podłogi.

Pewnej nocy w klubue Mudd spotkał jednego ze swoich idoli Dawida Bowie. Bowie w owym okresie był zafascynowany niemiecką sztuką lat dwudziestych i trzydziestych. Znane były jego kontakty z twórczościa Bertolda Brechta, grupami Can i Kraftwerk. Sam będąc wyznawcą glam rocka, przebierał się w różne stroje i wylansował postać Ziggiego Stardusta. Widząc co i jak wykonuje Nomi, zaprosił jego i Joe Ariasa do programu "Saturday Night Live". Po owym wystepie - na początku 1980 roku wytwórnia RCA podpisuje kontrakt płytowy z Klausem.

Czas jednak biegnie nieubłaganie. Pierwsza płyta wychodzi późno - dopiero w 1981 roku. Zatytuowana po prostu "Klaus Nomi" zawiera 10 utworów i jest już swoistym greastet hits piosenek wykonywanych na scenie. Mamy więc "The Twist" Chubby Checkera, i arie "Samsona i Deliliah" z opery Sean Justa. Płyta, dla jednych objawienie, dla drugich - niestrawny śmietnik.

Rok póżniej wychodzi płyta "Simple Plan" - troche bardziej zwarta, konstrukcyjnie. Widać że Klaus miał na nią pomysł, eksperymentował równiez ze stylami muzycznymi. Gdzies nawet pobrzmiewa muzyka Country,ale to już łabędzi śpiew wykonwacy. Klaus jest chory. Staje się jedną z pierwszych "znanych" ofiar AIDS - choroby która  na początku lat osiemdziesiątych rozpoczyna swoje krwawe żniwo.

Umiera 6 sierpnia 1983 roku w Nowym Jorku.